ohh my!! another addition to my most embarassing moments here on earth.
last friday, tita beth from church texted saying that if i will be willing to sing for the sunday's service. and thinking that it would be easy because i got lots of resources from marian cabahug, i said yes. i cant find any song last friday kasi naman...may trabaho po tau. so, focus sa job muna (yes! corporate na corporate!!)
saturday came. walang dala si marian na ok para sa akin na piesa. cram na ako tuloy. naghanap ako ng kanta...thank God meron. i listened to the song but cant sing kasi tulog na ang mga tao sa bahay. i just hummed it. when i heard it, my gulay!!! an hirap and i only have 9 hours left. isama ko pa ang tulog ko dun.... waaaah!!!!
pero eto naman ako, go lang ng go. habang nag siservice, nagpractice ako. eto naman ang badtrip. hindi ako pinayagan kasi bawal daw na may tao sa mga rooms kasi nag seservice. in short, wala tlaga akong practice. sabi ko, mag dedepend na lang ako sa note reading skills ko. ok naman sia.
nung time na na kumanta, ok naman ang start at middle pero nung kahuli hulihan na,bigla akong nag flat at hinanap ang note ko sa last. ayun tuloy. napansin lahat ng mga tao. naku...sobrang nakakahiya talaga. semplang talaga ako.di ako tuloy makausap kasi sobrang dissapointed talaga ako. pero may one thing na nag pacify sakin. the fact na binigay ko best ko kay Lord.
pero eto pa ang irony...most of the members were blessed by my song. kaya thankful narin kasi nag work si Lord sa kanila through my song.
Yun lang...eto ang significant moment ko kahapon.
